Interview met Johan Van Overtveldt – 3 oktober 2012

We schrijven 3 oktober 2012, nationaal voorzitter Michiel Rogiers en politiek secretaris Filip De Clercq bezoeken in naam van het LVSV Johan Van Overtveldt voor een uitgebreid gesprek.

LVSV: Om te starten, een passende inleidende vraag: bent u het nog niet beu dat LVSV’ers maar steeds aan uw deur komen kloppen?

Van Overtveldt: Neen, totaal niet. Het is een zeer dankbaar publiek. Wanneer je er gaat spreken voel je steeds een grote aandacht voor wat je zegt en dit blijkt ook uit de verstandige vragen nadien, bovendien zijn het dan nog eens jonge mensen. Eén van de grote zaken die we vandaag missen is engagement, dat is er in jullie organisatie net wel. Ik denk dat ik trouwens nog nooit, wat ik geregeld met andere dingen doe, een uitnodiging van het LVSV heb afgeslagen. Jo De Tavernier vroeg me om voor zijn recent verschenen boek, ‘Mijn Amerika’, enkele bedenkingen te geven bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Ik was onlangs nog in de Verenigde Staten en één van de zaken die ik in het boek aanhaalde is dat de discussie er op een andere manier gevoerd wordt. Er wordt veel minder inhoudelijk gediscussieerd en veel meer om de persoon. Men moet veel meer durven praten over de echte relevante problemen zodat een maatschappelijk debat op gang komt, het LVSV doet dit zeer goed. Het is duidelijk voor welke waarden jullie staan. Los van jullie studentikoze activiteiten – want maak me niets wijs, ik ben ook student geweest – draait de discussie steeds om inhoud. Jullie hebben verbazend goede argumenten, zeker gezien jullie leeftijd. Dit inhoudelijke aspect mis ik vaak in onze samenleving. Continue reading

Het LVSV: We are nobody’s wife

Het Liberaal Vlaams StudentenVerbond ligt onder vuur. Volgens Noël Slangen zijn we een gevaarlijke, extreme en dissidente groep yuppies die binnenkort de Open VLD kaapt door er een soort Tea Party-beweging zoals in de VS van te maken. Zijn rechtvaardiging voor deze karikaturale omschrijving is een totaal uit de context gerukte uitspraak uit een LVSV-discussie van enkele jaren geleden. Maar we kunnen meneer Slangen geruststellen: we hebben niet de minste ambitie om ooit een Tea Party te worden.

Geen cheerleaders van de Open VLD

Noël Slangen, tot nader orde een communicatiespecialist, komt dezer dagen uitgebreid in de pers met zijn uitgelekte visienota. Daarvoor was hij ook de man achter de trapscène van Gwendolyn Rutten. Vandaag moet het LVSV het ontgelden. Met het citaat “mag een kind dat in een private vijver aan het verdrinken is wel gered worden want daarvoor moet private grond betreden worden” komt Slangen in verschillende media waarschuwen voor het te donkerblauwe LVSV-gevaar dat stilaan de vormen van een Tea Party-beweging krijgt.

Het was voor menig LVSV’er even schrikken om te lezen: ten eerste, we zijn geen cheerleaders van de Open VLD, van geen enkele partij overigens. Het punt partijonafhankelijkheid is één van onze fundamenten. Ten tweede: we zouden een bijzonder slechte Tea Party zijn. Het is zelfs een beetje lachwekkend: het LVSV verenigt liberalen van het hele spectrum; van links-liberalen tot anarchisten, bij ons zitten ze samen aan tafel en gaan ze in debat. Onze opdracht is het overtuigen van studenten en een leerschool bieden voor de studie van het liberalisme.

Wij schuwen de verschillen binnen de liberale ideologie niet maar we omarmen ze als een verrijking. Deze aanpak maakt het LVSV tot een succesverhaal: we zijn immers de grootste politiek-filosofische studentenvereniging van Vlaanderen. Het gaat om de ideeën, debatten, lezingen en studentikoze avonden. Ideeën, jawel. Van partijpolitiek houden we ons bewust ver weg, omdat dit niet onze finaliteit is. Continue reading

Bazooka’s dienen enkel om te vernietigen

“De stelling dat dergelijke maatregel een nuttig wapen is in de strijd tegen inflatie, is even waanzinnig als de stelling dat een bazooka wonden kan helen.”

Dat de aankomende Prijzenwet ondernemers in dit land verontrust mag hoegenaamd geen verrassing zijn. Verontrusting is wel de minste reactie op dergelijke staatsinterventie en niet enkel ondernemers zouden deze moeten ervaren. Met een regering die hoopt deze wet later dit jaar door het parlement te kunnen jagen lijkt paniek en verontwaardiging op zijn plaats.

De Prijzenwet is erop gericht aan ambtenaren van de FOD Economie de mogelijkheid te geven in te grijpen in prijzensituaties die zij als problematisch ervaren. Daarop kunnen zij corrigerende maatregelen nemen, bijvoorbeeld prijsblokkeringen. Het is de taak van het Prijzenobservatorium om deze zogeheten probleemsituaties op te sporen en ter kennis te brengen van deze ambtenaren. Opgelegde maatregelen, zoals een prijsblokkering van 6 maanden, worden na 6 maand voorgelegd aan een Hof van Beroep. Het is dan aan dit orgaan van de rechterlijke macht de genomen maatregel al dan niet te bevestigen.

Met andere woorden drie overheidsorganen nemen een al dan niet rechtstreekse rol als mededingingsautoriteit op zich. Het siert de regering dat zij zich zorgen maakt over de prijzen waarmee consumenten zich geconfronteerd zien in de winkel, maar daar eindigt het ook. Haar pogingen om de economie te beheersen of te kunnen beïnvloeden zijn gedoemd te falen, omdat zij de aard van de marktwerking fundamenteel miskennen. Continue reading

De aanval op nachtwinkels: anti-liberaal, anti-student, anti-werk

Er lijkt de laatste tijd wel een hetze te zijn ontstaan rond nachtwinkels. Eerder kwam de aanval al op gang in Leuven bij monde van burgemeester Louis Tobback, die met verregaande regulering de “wildgroei aan nachtwinkels” in de stad wou tegengaan. De doelstelling was expliciet om een derde van deze winkels zo snel mogelijk tot sluiting te dwingen. Ze werden gezien als veroorzakers van overlast, en vooral ook “oneerlijke concurrentie” voor cafés. Dat de mensen die deze nachtwinkels uitbaten zo hun broodwinning verliezen was geen overweging.

Dergelijke voorstellen worden wel vaker door het stadsbestuur van Tobback geformuleerd, en hoewel het veel studenten tot enorme ergernis dreef, verbaasde dit voorstel niemand nog echt. Het stadsbestuur heeft immers al meerdere malen de regelgeving veranderd en strenger gemaakt op korte tijd. Zo vaak dat het op geregisseerde pesterij begint te lijken. Nu wordt er nog een schepje bovenop gedaan op het federaal niveau. Open VLD Senator Bart Tommelein geraakt nu ook betrokken bij wat steeds meer op een hetze lijkt. Hij stelt nu voor om de verkoop van alcohol na 12 uur ‘s nachts in nachtwinkels federaal te verbieden. Wederom duiken dezelfde argumenten op: overlast, “oneerlijke concurrentie”, “gebrek aan verantwoordelijkheid”. Bizar dat dit voorstel van de Open VLD komt, want het is op zowat alle vlakken totaal antiliberaal. Continue reading

Persbericht: Systeemcrisis, Politiek in ontkenning

Dit artikel verscheen reeds op www.vrijspreker.nl en www.libertarian.nl

Ze is er dan, een nieuwe regering. Het lijkt op een vroeg kerstgeschenk, maar zijn alle problemen daarmee opgelost? Hoewel we het niet lijken te merken zitten we allen in de voorbode van de grootste crisis ooit, niet enkel een financiële crisis die je ziet aan de instabiliteit van het hele bankwezen. Ook geen loutere economische crisis, de economische groei is nog slechts een flauwe herinnering. Volgens de laatste cijfers van de NBB zou de economie dit jaar slechts een halve procent groeien. Komt daar ook nog eens een monetaire crisis bij die niet enkel in Europa, maar ook in Amerika – en die ook zal volgen in China – nog voor enige tijd onrust zal zorgen. Inflatiecijfers van 2 procent zijn slechts de stilte voor de storm. We kunnen ook spreken van een fiscale crisis. De overheid geeft structureel veel meer uit dan het aan inkomsten verzamelt. Politici schijnen er niet in te slagen in voorspoedige tijden de nodige overschotten aan te leggen. Uiteindelijk kan een sociale crisis niet uitblijven, de beelden van de ‘indignados’ en de occupy-bewegingen zitten nog vers in het geheugen. Kijk ook maar naar de vakbonden die hun frustraties niet onder stoelen of banken steken. We mogen dus stilaan spreken van een systeemcrisis, een maatschappijcrisis zeg maar.

De vraag die daarmee gesteld werd is: “zorgt het nieuwe regeerakkoord voor oplossingen?”. Het Liberaal Vlaams Studentenverbond is van mening dat dit véél te weinig en véél te laat is. De nieuwe regering belichaamt volledig het status-quo, er is heel wat gemorreld in de marge, maar een echte visie is moeilijk terug te vinden. Het overheidsbeslag groeit en fundamentele bezuinigingen blijven uit. Wat zorgt voor een nog meer ingewikkelde fiscale wetgeving. De reguleringskoorts zorgt voor nog meer regels die inbreuk plegen op de persoonlijke vrijheden van de burgers. De toekomst ziet er grimmig uit met een alomtegenwoordige staat die over ons allen waakt.

Maar het meest rampzalige is de toekomstige sociale onrust die de voorbije decennia gezaaid werd en binnenkort geoogst mag worden. De kloof tussen rijk en arm waar politici zo graag mee dwepen zal zich door het aanhoudende wanbeleid situeren tussen generaties. Van het generatiepact naar een generatieconflict. We doelen daarmee op de schulden die door de vorige generatie – de babyboomers – werd opgebouwd. Met een overheidsschuld van 96 procent van het BBP is de trend gezet. Maar dit cijfer werkt verblindend, zeker in vergelijking met andere landen. In een artikel van Trends deze week nam Duitse hoogleraar Bernd Raffelhüschen de impliciete schuld – de beloftes van sociale zekerheid – mee op in de Belgische overheidsschuld. De reële staatsschuld zou dan neerkomen op een pijnlijke 426 procent van het BBP. Vier jaar zouden de burgers moeten werken zonder één euro te spenderen, dit is onhoudbaar. Deze lasten zullen door de volgende werkende generatie bekostigd moeten worden. In vergelijking daarmee zijn de afspraken rond werk en pensioenen die in dit regeerakkoord staan een druppel op een hete plaat. Het LVSV roept daarom de politici op om het huidige systeem van de welvaartsstaat niet langer te verdedigen, maar voorrang te bieden van de individuele vrijheid op staatsinterventie. Het LVSV roept op om te kiezen voor een visie waarin de vrijheid van de burgers weer centraal staat. Een visie waarin de overheid de rechten van het individu verdedigt en de bijhorende verantwoordelijkheden duidelijk stelt. Laten we de inwoners van ons land opnieuw de ruimte geven om hun toekomst zelf in handen te nemen in plaats van hen afhankelijk te maken van een falende overheid.

Opiniestuk: Waarom de war on drugs heeft gefaald

Dit artikel verscheen reeds op de blog van Luc Van Braekel, op www.vrijspreker.nl, in de vrije tribune van Knack en in de krant De Morgen van 08/06/2011

“De oorlog tegen drugs faalt”. Dat is de conclusie van de Global Commission on Drugs Policy. Het panel van voormalige wereldleiders en politici liet dit in een rapport vorige donderdag weten. Tot deze studiegroep behoren onder andere voormalig secretaris-generaal van de VN Kofi Annan, Virgin-baas Richard Branson, Nobelprijswinnaar Mario Vargas LIosa en de ex-presidenten van Mexico, Colombia en Brazilië.Volgens de Verenigde Naties is het druggebruik de voorbije 10 jaar met meer dan 35% gestegen.
“De oorlog tegen drugs heeft het druggebruik doen stijgen, onze gevangenissen zitten overvol, dit kost miljoenen dollars aan belastinggeld en het voedt de georganiseerde misdaad wereldwijd. Het is nu overduidelijk tijd voor een alternatieve aanpak.” Het panel pleit voor een drastische verandering in aanpak. Dit wordt bevestigd in volgend citaat: “It’s not peace instead of war. It’s a more intelligent way to fight.”

De kern van hun besluit bestaat erin softdrugs, waaronder marihuana, wereldwijd te legaliseren en vooral de huidige nadruk op het bestrijden van criminaliteit te verschuiven naar bezorgdheid omtrent gezondheid en het ontwikkelen van een grotere rol van individuele verantwoordelijkheid. Daarnaast dient begeleiding van de drugsverslaafde meer op de voorgrond te komen. Onderzoek geeft immers aan dat de vrees voor arrestatie en opsluiting de grootste barrière voor verslaafden is om hulp te zoeken. Continue reading